***พี่อัพภาคพิเศษ ก็เลยเอามาลงที่นี่ด้วย เพราะว่ามันบ้าๆ บอๆ ดี.. ขำๆ นะคร้าบ***
......................................
เวลา 7.00 น.
โทมัส .. ตื่นนอนนานแล้ว เพราะว่าไม่อยากจะเสียเวลาอยู่บนที่นอนนานเกินจำเป็น แล้วก็ยังไม่ชอบเป็นฝ่ายถูกปลุก เวลานอนคือเวลาซึ่งไร้การระวังตัว ดังนั้นมันไม่ควรจะนานเกินกว่าวันล่ะ 5 ชั่วโมง แถมตื่นสายยังจะทำให้รับรู้เรื่องต่างๆ ช้ากว่าคนอื่น ซึ่งมันไม่น่าอภิรมณ์นักหรอก
ซัน .. ตื่นนอนแล้วแต่ยังไม่ลุก เวลาช่วงเช้าอันแสนสบาย เป็นเวลาที่เราควรจะเก็บเกี่ยวเอาไว้ให้นานที่สุด นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเนี่ยสบายสุดยอด สมองอันปลอดโปร่งจะได้มีเวลาทบทวนเรื่องต่างๆ อย่าง วันนี้จะทำอะไรบ้าง? แถมด้วย วันนี้โคลอี้จะใส่ชุดสีอะไร?
จิม .. ยังไม่ตื่น
วูฟ .. ยังคงนอน แถมฝันร้าย
โคลอี้ .. ตื่นนอนตรงเวลา เก็บที่นอน และเปิดหน้าต่างรับแสงแดด ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัว
นีน่า .. ตื่นนอนเพราะแม่ที่แสนจะเจ้าระเบียบมาปลุก เธอจะทำท่าโอดควรญว่ามันหมดยุคไปแล้ว ที่จะต้องตื่นแต่เช้า แล้วก็จะได้ยินเสียงบ่นพึมพำของเธอกับแม่ไปจนกว่าเธอจะแต่งตัวเสร็จ
เคน .. นิ่งสนิท
เวลา 8.00 น.
โทมัส ..ทานอาหารเช้าอย่างง่ายๆ เรียบร้อยแล้ว ออกจากกระโจมมุ่งหน้าไปหาเรื่องสนุกๆ ทำ
ซัน .. ลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินหลังงอๆ ไปล้างหน้าแปรงฟัน
จิม ..ยังคงนอนอยู่
วูฟ ..สะดุ้งตื่น จากฝันประหลาด พร้อมกับคิดทบทวนว่า มันจะมีทางเป็นฝันบอกอนาคตได้หรือไม่ ..หลังจากนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา สักพักก็ รวบรวมความกล้าลงจากเตียงไปเริ่มวันใหม่ที่ห้องน้ำ
โคลอี้ ..ทำอาหารเช้าสำหรับตัวเองและมารดา
นีน่า ..กินอาหารเช้าฝีมือแม่ และประทะคารมกับคนทำไปจนกว่าจะกินเสร็จ
เคน .. ยังคงนิ่งสนิท
เวลา 8.30 น.
โทมัส ..เคาะประตูบ้านจิม
ซัน ..ออกมาจากห้องน้ำ และเลือกเสื้อผ้าที่คาดว่าจะเข้าชุดกับที่โคลอี้จะใส่ในวันนี้
จิม ..ตื่นมาเปิดประตู เพราะเป็นพวกมีอาการความดันต่ำ ก็เลยออกจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกปลุก แต่แน่นอน.. ไม่มีใครรู้
วูฟ ..กินอาหารเช้าพร้อมกับครอบครัว ที่มีพี่ชายเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจ ..หลังจากคิดได้ว่าพี่ชายตัวเองก็ไม่ได้เจ๋งขนาดนี้เวลาอยู่นอกบ้าน ทำให้วูฟกินอาหารได้มากขึ้นนิดหน่อย
โคลอี้ ..จัดโต๊ะเตรียมอาหาร
นีน่า ..นั่งเล่น และคิดว่าเช้าขนาดนี้จะไปทำอะไรที่ไหนได้ล่ะ
เคน .. ..........
เวลา 9.00 น.
โทมัส ..เอกเขนกอยู่ในบ้านจิมได้สัก 5 นาที ก็เริ่มรื้อค้นข้าวของอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ เผื่อว่าจะเจออะไรสนุกๆ ซ่อนอยู่ในความเป็นระเบียบของห้องนอนแห่งนี้
ซัน ..แต่งตัวเสร็จจึงมุ่งหน้าออกจากกระโจมพร้อมผลไม้ในมือ แล้วบ่นว่า “ไอ้โทมัสมันทิ้งตูไว้คนเดียวอีกแล้ว”
จิม ..ออกจากห้องน้ำมาเจอ เพื่อนผู้แสนดีกำลังค้นห้องกระจุย
วูฟ ..เริ่มไม่มีอะไรทำ เลยคิดว่าจะไปฝึกการใช้พลังลมที่หลังบ้าน
โคลอี้ ..ทานอาหาร พร้อมกับได้ยินเสียงเคาะประตูบ้าน
นีน่า ..ตัดสินใจมาหาโคลอี้แต่เช้า
เคน .. ........(ยังหายใจอยู่มั้ยนั่น?)
เวลา 10.00 น.
โทมัส ..ชวนจิมออกไปนอกบ้าน
ซัน ..หลงทิศหลงทางเล็กน้อย กะว่าจะไปหาโทมัสที่บ้านจิม แต่ดันมาอยู่แถวป่าไร้ฤดูซะได้
จิม ..มองห้องที่กระจุยในพริบตา ก่อนจะหันไปดื่มนมสด 1 แก้วใหญ่ ชนิดซดอั๊กๆ แล้วก็พยักหน้ารับคำชวนออกไปนอกบ้านของโทมัส
วูฟ ..เริ่มเบื่อ เลยคิดว่าน่าไปหาไอ้คนที่ชอบก่อเรื่องดีกว่า ..แต่จะไปดี หรือไม่ไปดี... เอ๋ เอาไงหว่าเรา?
โคลอี้ ..นั่งคุยกับนีน่าในห้องนอน แล้วถูกล้อเรื่องแอบชอบใครคนหนึ่ง
นีน่า ..นอนกลิ้งเกลือกบนที่นอนของเพื่อน ซึ่งรู้สึกสบายกว่าที่นอนตัวเอง แล้วแซวเพื่อนทุกเรื่องที่จะคิดออก
เคน .. ขาห้อยลงจากเตียงมาข้างหนึ่ง หมิ่นเหม่กับการตกเตียง แต่ยังคง.. นิ่งสนิท
เวลา 10.10 น.
โทมัส ..ออกมานอกบ้านแล้วเจอซัน ที่สภาพยุ่งเหยิงเช่นปกติ
ซัน ..หาทางมาบ้านจิมจนเจอ ..เสื้อผ้าที่แต่งมาอย่างดีเริ่มยับเยิน เพราะเดินๆ วิ่งๆ ..เหงื่อเริ่มไหล และเส้นผมยุ่งเหยิงเพราะแรงลม
จิม ..คิดว่าซันตลก แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
วูฟ ..ตัดสินว่าจะไปดีกว่า
โคลอี้ ..คุยกับนีน่า และแซวกลับเรื่องคนที่อีกฝ่ายแอบชอบ
นีน่า ..คุยกับโคลอี้ และเถียงคอเป็นเอ็นว่า ไม่มีคนที่แอบชอบซะหน่อย
เคน ..พลิกตัว และหลับต่อ...
เวลา 10.30 น.
โทมัส ..เดินทางไปบ้านเคน ระหว่างทางเจอนายกะหร่อง ก็เลยลากไปด้วยกัน
ซัน ..ตามโทมัสไปบ้านเคน ระหว่างทางเจอวูฟ ก็เลยได้โอกาสถามเรื่องโคลอี้
จิม ..ไม่รู้ว่าจะไปบ้านเคน เพราะเพียงแค่เดินตามโทมัสกับซันไปเฉยๆ ระหว่างทางเจอใครสักคนตัวผอมแห้ง ..แต่จำชื่อไม่ได้
วูฟ ..เดินไปบ้านเคน ระหว่างทางเจอ โทมัส ซัน จิม ..แล้วถูกลากให้ไปด้วยกัน พร้อมกับซันที่ถามอะไรแปลกๆ น่างุนงงตลอดเวลา
โคลอี้ ..ถูกนีน่าชวนไปนอกบ้าน
นีน่า ..ชวนโคลอี้ไปข้างนอก เผื่อว่าจะเจอไอ้พวกเดินเกร่ไปมาที่หวังไว้
เคน .. ..............
เวลา 10.40 น.
โทมัส ..มาถึงบ้านเคน
ซัน ..เคาะประตูบ้านเคน
จิม ..ได้รู้ว่า มาบ้านเคน
วูฟ ..มาถึงบ้านเคนจนได้
โคลอี้ ..ออกไปนอกบ้าน หลังจากตัดสินใจอยู่สักพักก็ตกลงกับนีน่าว่า จะไปหาเคน
นีน่า ..ไปบ้านเคน เพราะรอบตัวหมอนี่มีเรื่องวุ่นวายน่าสนุกได้ตลอด
เคน .. ......... (นิ่งเหมือนไม่หายใจ)
เวลา 10.45 น.
โทมัส ..ปีนเข้าทางหน้าต่างห้องนอนของเคน แล้วพบคนที่นิ่งเหมือนศพอยู่บนที่นอน ..
ซัน ..ยืนรอที่หน้าต่าง
จิม ..ยืนพิงประตู
วูฟ ..แอบมองอยู่ห่างๆ
โคลอี้ ..เดินคุยกับนีน่าไปตามทาง
นีน่า ..เดินคุยกับโคลอี้ไปตามทาง
เคน ..ขยับตัวเล็กน้อย
เวลา 10.50 น.
โทมัส.. เอียงคอมอง ก่อนจะใช้เท้ายันร่างของคนที่นอนบนเตียง ..แต่ออกแรงมากกว่าที่กะเอาไว้เล็กน้อย ร่างนั้นก็เลยหล่นตุ๊บลงไปที่พื้น ชนกับโต๊ะเล็กๆ เสียงดังโครม
ซัน ..หัวเราะ
จิม ..ได้ยินเสียงดังโครม แต่ไม่ได้สนใจ
วูฟ ..ตกใจกับเสียงดังโครม มองอีกทีถึงเห็นว่าเป็นเพราะอะไร พลางรู้สึกเจ็บแทน
โคลอี้ ..มองเห็นบ้านของเคน และพบว่ามีใครหลายคนยืนอยู่ก่อนแล้ว ..จากนั้นก็โดนนีน่าดึงให้รีบวิ่ง
นีน่า ..เห็นใครหลายคนอยู่หน้าบ้านของเคน แล้วจึงรีบฉุดแขนเพื่อนให้ออกวิ่ง
เคน.. “เว๊ย!!” ตื่นอย่างกระทันหัน หันมองรอบตัว .. ที่นี่มันโลกไหนวะเนี่ย??
เวลา 11.00 น.
โทมัส ..นั่งเล่นบนโซฟา แล้วก็ตอบคำพูดประชดของนีน่า
ซัน ..ดีใจมากที่ได้เจอโคลอี้เร็วกว่าที่คิด แล้วก็ไม่สนใจสิ่งอื่นอีก
จิม ..นั่งกับพื้น เอนหลังพิงพนักโซฟา หลับตาฟังเสียงพูดคุยไปเรื่อยๆ
วูฟ ..นั่งกับพื้น มองใครหลายๆ คน พลางคิดว่าอยากจะเป็นเหมือนคนพวกนี้จัง
โคลอี้ ..เข้ามาในบ้านของเคน โดยที่ยังไม่เจอเจ้าของสถานที่ .. ซันเข้ามาคุยด้วย โคลอี้คิดว่าซันเป็นคนตลก และก็นิสัยดี เพียงแต่บางครั้งก็พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
นีน่า ..เจอคนที่อยู่ในหัว เร็วกว่าที่คิด และก็หมั้นไส้ท่าทางของไอ้หมอนี่ซะทุกครั้ง ..น่าแปลกก็คือ ทั้งที่พอเจอหน้าก็รู้สึกหมั้นไส้สุดกู่ แต่พอไม่เจอก็เอาแต่คิดถึง...เธอพูดประชดท่าทางนั้นอย่างหงุดหงิดใจ
เคน ..ล้างหน้าแต่งตัวอย่างงัวเงีย พร้อมกับคิดว่า .. “ตะกี้เราตกเตียงได้ไงหว่า?”
หลังจากนั้นเคนก็ออกมา แล้วเวลาส่วนใหญ่ก็ใช้ในการสนทนาว่าจะทำอะไรกันดี จนไปเกือบจะหมดวันนั่นแหละ
จบ. (มันไร้สาระจริงๆ )5555555555





